نورپردازی سه‌نقطه‌ای به زبان ساده

اگر پشت صحنه‌ی یک مصاحبه‌ی ویدیویی یا یک عکاسی پرتره را دیده باشید، احتمالاً سه چراغ در سه جای مختلف دیده‌اید. این همان «نورپردازی سه‌نقطه‌ای» است: ساده‌ترین چیدمانی که به سوژه حجم، وضوح و جدایی از پس‌زمینه می‌دهد.

۱. نور اصلی

نور اصلی قوی‌ترین چراغ است و شکل صورت یا محصول را می‌سازد. معمولاً حدود چهل‌وپنج درجه به یک طرف سوژه و کمی بالاتر از چشم قرار می‌گیرد.

• هرچه منبع نور بزرگ‌تر و نزدیک‌تر باشد، سایه‌ها نرم‌تر می‌شوند؛ به همین دلیل سافت‌باکس محبوب است.
• جابه‌جایی کوچک نور اصلی حس را تغییر می‌دهد: از روبه‌رو صاف و روشن، از کنار دراماتیک.

۲. نور پرکننده

سایه‌هایی که نور اصلی می‌سازد، با نور پرکننده روشن‌تر می‌شوند. این چراغ طرف مقابل نور اصلی و با شدت کمتر قرار می‌گیرد. گاهی یک رفلکتور سفید کافی است.

نسبت شدت نور اصلی به پرکننده، حس تصویر را تعیین می‌کند:

• نسبت کم (مثلاً دو به یک): نرم، روشن و دوستانه؛ مناسب مصاحبه و پرتره‌ی شرکتی
• نسبت زیاد (مثلاً چهار به یک یا بیشتر): کنتراست بالا و دراماتیک؛ مناسب پرتره‌ی هنری

۳. نور پشت

نور پشت از پشت سوژه و معمولاً روبه‌روی نور اصلی می‌تابد و یک خط روشن دور مو و شانه‌ها می‌کشد. کارش جداکردن سوژه از پس‌زمینه است؛ بدون آن، موی تیره روی زمینه‌ی تیره گم می‌شود.

این نور جای خوبی برای رنگ هم هست. درباره‌ی حس رنگ‌ها در رنگ نور و تأثیرش روی حس تصویر بیشتر بخوانید.

یک چیدمان پایه برای شروع

1. سوژه را حداقل یک متر جلوتر از پس‌زمینه بنشانید.
2. نور اصلی: چهل‌وپنج درجه به راست، کمی بالاتر از سر، رو به صورت.
3. نور پرکننده: سمت چپ، با نصف شدت نور اصلی.
4. نور پشت: پشت سوژه سمت چپ، رو به شانه و مو.
5. یک عکس آزمایشی بگیرید و فقط یک چراغ را در هر مرحله تغییر دهید.

همین منطق برای محصول

در عکاسی محصول هم همین سه نقش وجود دارد: نور اصلی شکل بطری را می‌سازد، رفلکتور سایه‌ها را پر می‌کند و نور پشت لبه‌های شیشه را براق می‌کند. تفاوت فقط در اندازه‌ی منابع نور و فاصله‌هاست.

در استودیو

در سندلوس سافت‌باکس، رفلکتور و نورهای RGB برای هر سه نقش آماده است. اگر خودتان عکاس یا فیلمبردارید، می‌توانید استودیو را ساعتی اجاره کنید و با همین چیدمان کار را شروع کنید.